این شهر که روزگاری به دلیل قلعهی تاریخیاش و فرزندان رشید و دانشمندش چون شهید خلبان میرمرادزهی در سطح کشور شناخته میشد، امروز متأسفانه با عنوان «شهر بیآب» در اذهان نقش بسته است.
معضل کمبود آب شرب نهتنها کیفیت زندگی شهروندان سیب را کاهش داده، بلکه به تدریج باعث مهاجرت نخبگان، رکود اجتماعی و اقتصادی، و ناامیدی عمومی شده است.
بحران آب در سیب
شهر سیب با جمعیتی بیش از ۷ هزار نفر، سالیان سال است که با معضل کمبود شدید آب شرب دستوپنجه نرم میکند. با اینکه منابع آبی طبیعی در نزدیکی شهر وجود دارد، اما به دلیل نبود زیرساختهای مناسب و مدیریت ناکارآمد، مردم تنها ۴۰ تا ۹۰ دقیقه در هر ۷۲ ساعت به آب شرب دسترسی دارند. آنهم به صورت نوبتی و محدود، طوری که حتی پر کردن یک تانکر آب کوچک هم امکانپذیر نیست.
در گذشته، نمایندگان مختلف برای حل این مشکل وعدههایی دادند؛ از جمله دکتر جمشیدزهی که کلنگ پروژه مجتمع آبرسانی روستایی سیب را زد و پس از او دولت مبالغ قابل توجهی برای تکمیل آن صرف کرد. با این حال، امروز که مردم باید نتیجه این سرمایهگذاریها را ببینند، همچنان با دستان خالی پشت در شیرهای خشکشده منتظرند.
در بازدید میدانی از محلات مختلف سیب، با مردمی روبهرو شدیم که کلماتشان از جنس گلایه و درد بود.
سیب؛ شهری که نخبگانش را از دست میدهد
زهرا بلوچ یکی از ساکن محله ملاعلی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «سيب و سوران»، گفت: ما برای یک ساعت آب، چند روز انتظار میکشیم. بچههایمان با بطریهای خالی به مدرسه میروند که شاید از جایی بتوانند آب بیاورند؛ این وضع برای یک شهر توهینآمیز است.
محمد نارویی، پیرمردی ۶۵ ساله از محله قلعه، در گفتگو با خبرنگار ما گفت: ما در این شهر از کمترین امکانات محروم هستیم؛ یک کارمند یا معلم وقتی میفهمد اینجا آب نیست، حاضر نیست یک روز هم بماند.
امین مرادزهی، جوانی تحصیلکرده که پس از ازدواج به سوران مهاجرت کرده، عنوان کرد من عاشق زادگاهم هستم. ولی وقتی برای همسرم نمیتوانستم آب کافی برای آشپزی تأمین کنم، مجبور شدیم مهاجرت کنیم. نداشتن آب یعنی نداشتن زندگی.
این گفتهها تنها گلایه برخی از خانوادههایی است که هر هفته ساعتها منتظر تانکر آب میمانند تا جوانانی که پس از تحصیلات هرگز باز نمیگردند؛ همه تصویری تلخ از آینده این شهر میسازند.
وقتی تاریخ تشنه میماند
سیب نهتنها شهری با هویت فرهنگی و تاریخی قوی است، بلکه ظرفیت گردشگری بالایی دارد. قلعه سیب بهعنوان یکی از آثار باستانی برجسته منطقه، میتواند نقطه قوت توسعه گردشگری باشد، اما کمبود آب حتی بازدید گردشگران را هم محدود کرده است.
زهرا رئیسی، معلم بازنشستهای که علاقهمند به سفرهای تاریخی است، تصریح کرد: وقتی برای دیدن قلعه سیب آمدم، باورم نمیشد شهری با این همه تاریخ، حتی برای شستوشوی دست، آب نداشته باشد.
نابودی پنهان؛ سرمایه انسانی در حال فرار
یکی از پیامدهای خطرناک بیآبی در سیب، فرار بیصدای سرمایه انسانی شهر است. دانشگاهیان، معلمان، پزشکان، و افراد تحصیلکردهای که توانایی مهاجرت دارند، بهسرعت از سیب کوچ میکنند. آنهایی هم که میمانند، یا به دلیل وابستگی عاطفی به شهر است یا ناتوانی اقتصادی.
سیب را دوباره سیراب کنیم
سیب، شهری که روزگاری به فرزندان باسواد و افتخارات فرهنگیاش میبالید، امروز زیر بار تشنگی خم شده است. این بحران صرفاً یک مشکل فنی نیست؛ مسئلهای است اجتماعی، فرهنگی و حتی امنیتی. ادامهدار شدن بیتوجهی به آن، تنها به رنج مردم ختم نمیشود، بلکه موجب خالی شدن تدریجی شهر، تضعیف اقتصاد محلی و از بین رفتن بافت اجتماعی خواهد شد.
در حالی که دولت در طرحهای کلان خود به توسعه مناطق محروم تأکید دارد، لازم است نگاه ویژهای به مسائلی چون آب شرب در شهرهایی مانند سیب داشته باشد. استفاده بهینه از منابع موجود، تکمیل پروژههای نیمهتمام، و واگذاری مدیریت آب به افراد متخصص بومی میتواند راهگشا باشد.
پایگاه خبری تحلیلی«سيب و سوران» همچنان پیگیر این مطالبه مردمی و به حق خواهد بود.
انتهای خبر/
